Köprüler satılmayacak, 30 yıllığına işletme hakkı devredilecek.
Köprü ve otoyolların devredileceği gündem olunca hükümetten anında yanıt gelmişti. “Böyle bir gündemimiz yok, nereden çıkartıyorsunuz” minvalinde devleti yönetenlerimiz çok kızmıştı; asılsız haberlerle halkımızı manipüle edip kışkırtıyorsunuz diye…
Ama çok geçmedi. Hükümet, krizini atlatmak, yaklaşan seçimlere rahat girebilmek adına köprü ve otoyolların işletme hakkını 30 yıllığına devrediyoruz dedi.
Bakın satmıyorlar ha! Sadece bu halkın, emekçilerinin vergileriyle yapılan köprü ve otoyolların gelirleri şirketlere. “Alın kamu malı, afiyetle yiyiniz beyler ve bize 2027 seçimlerini atlatacak parayı verin yeter” dedi.
Bizim buralarda bu tür olayları hicveden fıkralar boldur.
Bir gece Temel, bir işyerini soymak için kapıdaki asma kilidi demir testeresiyle kesmeye çalışırken İdris’e yakalanır. İdris sorar:
“Ula Temel, ne yapaysun?”
Temel hiç bozuntuya vermez:
“Kemençe çalayrum.”
İdris şaşırır:
“Ama sesi çıkmay”
Temel cevap verir:
“Sesi sabah çıkacak.”
Şimdi köprü ve otoyol meselesine bakınca insanın aklına ister istemez bu fıkra geliyor. Bugün “satış yok” diyorlar. Doğru, tapuyu götürüp şirkete vermiyorlar. Ama 30 yıl boyunca o köprülerden ve yollardan elde edilecek gelir özel şirketlere bırakılacak. Temel’in kemençesinin sesi sabaha çıkıyordu; bunun sesi de önümüzdeki yıllarda geçiş ücretlerinde, şirketlerin kasasında ve kamunun kaybettiği gelirde duyulacak.
Temel’in testeresi kilitteydi. Bunların testeresi kamu malında.
Meseleyi karıştırmaya gerek yok. Bu köprüleri, yolları kim yaptı? Halk. Parasını kim ödedi? Halk. İşçi, memur, köylü, emekli ödedi. Şimdi şirket gelecek, yıllardır kullanılan köprünün ve otoyolun işletmesini devralacak, oradan geçenlerden para toplayacak.
Ortada şirketlerin sıfırdan yapacağı bir köprü ya da otoyol yok. Boğaz’a yeniden köprü kurmayacaklar, yeni baştan yol açmayacaklar. Kullanılan altyapı yıllardır orada duruyor, araç geçişi de gelir de zaten mevcut. Zaten şirketlerin ağzını sulandıran da bu.
Hazine ve Maliye Bakanlığı “satış değil, işletme hakkı devri” diyor. Peki 30 yıl az bir süre mi? Bugün doğan çocuk 30 yaşına geldiğinde bu devir hâlâ sürüyor olacak. Tapunun devlette kalması bu gerçeği değiştirmiyor; emekçi açısından önemli olan, yıllarca kamuya akabilecek paranın artık kimin kasasına gideceğidir.
Bir de deniliyor ki bu yolların bakım ve personel gideri var. Elbette var. Bakımını, personel giderini, yapılan yatırımı hesaptan düşün. Yine de para kalmasa kim gelir bu işe? Yabancı şirketler neden sıraya giriyor, yerli büyük sermaye neden hevesli? Kimse zarar etmek için 30 yıllık işletme hakkı istemez.
Aslında yapılan basit: Yarın kazanılacak parayı bugün harcıyorlar. Kasaya toplu para girecek, o para bitecek; sonraki yıllarda köprüden geçen vatandaş parasını özel işletmeciye ödeyecek.
AKP’nin özelleştirme hikâyesini biliyoruz. Fabrikalar gitti, limanlar gitti, elektrik dağıtımı gitti, şeker fabrikaları gitti. Şimdi sıra köprü ve otoyolların gelirinde.
Adına ne derlerse desinler, 30 yıl boyunca o para şirketin kasasına gidecek. Köprü zaten çalışıyor kardeşim. Şimdi kavga, o gişenin başında kimin oturacağı kavgası.
