■ Politika’dan Yorum
Bir yıldan fazladır süren görüşmeler sonucunda Kürt özgürlük hareketi ile devlet arasında ilk resmi/hukuki belge imzalandı. Başından beri bu sürece dair eleştiriler ve öneriler de bir kez daha taraflar tarafından yinelenerek dile getirildi. Siyasetteki saflaşmalar, yeniden yapılanmalar bir adım daha ilerledi.
Bizim açımızdan çıkan, Çerçeve Yasa’yı artısı ve eksisi ile bütünlüklü değerlendirmek esastır. Değerlendirmenin esası da mücadeledir, mücadelenin sürdüğü, süreceğidir. Kısacası, Çerçeve Yasa, mücadelenin çerçevesi değildir. Bu siyasette her zaman ve her durumda geçerli bir kanundur. Burjuvazi açısından da işçi ve halk güçleri açısından da böyledir.
Yasalar, Anayasalar, toplumsal alandaki mücadelenin hukukileştirilmesidir. Grev yasası, işçiler ile patronlar ve devlet arasındaki mücadelenin hukuki ifadesidir. İstanbul Sözleşmesi’nin önce kabulü sonra bir gecede iptali de kadın hareketi ile erkek-devlet arasındaki mücadelenin hukuki sonuçları idi. Mücadele hiçbir zaman mevcut hukuku veri almaz. Patronlar, AKP-MHP iktidarı da Anayasa’yı, yasaları tanımıyor, değil mi? İşçiler ve emekçiler de Anayasa’ya, yasalara ve iktidarın yasa-dışı “yasaklar”ına rağmen mücadele vermeye devam ediyor. Diktatör nefes almamızı yasakladı diye nefes almaktan kim vazgeçer!
Mücadele, bir güç ilişkisidir. Siyasal alanda güç, örgütlenme, ittifaklar kurma, fikri ve kültürel üstünlük gibi faktörlerle tanımlanır, realize olur. Kim bu faktörlerde daha gelişkin ve yetenekli ise avantaj ondadır.
Çerçeve Yasa, Kürt özgürlük hareketi ile egemenler arasında süren yarım asırlık mücadelenin son on yılda değişen güç ilişkilerinin şu andaki ifadesidir. Açıkça belirtmek gerekir ki, diğer bütün yasalar ne kadar bağlayıcı ise bu yasa da o kadar bağlayıcı olacaktır. Yasal olan Sendika hakkını kullanmak için fiili meşru mücadele etmek zorunda kaldığımız gibi, bu yasayı uygulatmak için de mücadele etmek zorunda kalacağız. Mevcut sendika yasasını değiştirmek ve daha demokratik bir sendika yasası ya da bir iş yasası çıkarmak için mücadele ettiğimiz gibi bu yasanın da daha demokratik bir muhteva kazanacak şekilde değişmesi için de mücadele etmek zorunda kalacağız. Tersinde de iktidar bu yasanın bile uygulanmaması için elinden geleni yapacaktır. Şimdiden Kobane tutsakları Figen Yüksekdağ ve Selahattin Demirtaş’ın yasadan yararlanıp yararlanamayacağı tartışması iktidarın pazarlıktaki avantajları sürdürme ve süründürme girişiminin ifadesidir.
Çerçeve Yasa’nın kullandığı kavram seti, içeriği açısından Kürt sorunu’nun demokratik çözümü amacı taşımadı açık ve nettir. Yasa’nın dili yüz yıllık inkar ve asimilasyoncu devletin dilidir. Fakat bu üslup bu yasanın, devlet ile Kürt özgürlük hareketi arasında gerçekleştirilen ilk yasa olduğu gerçeğini değiştirmez. Bu yasa üstelik Ortadoğu’da ve dünyada ABD emperyalizminin başını çektiği ve bütün uluslarararası hukukun çökertildiği bir anda yapılmaktadır. Yani bütün egemenler yasasızlık ile yönetmeye meylettiği bir anda TC devleti Kürt özgürlük hareketi ile yasa temelinde uzlaşma durumundadır. Üstelik 2015’ten beri Türkiye’de emek ve demokrasi mücadelesinin oldukça gerilediği bir dönemde yasa imzalanmaktadır.
Yasa’nın çerçevesi ancak bu diyalektik içinde anlam kazanmaktadır. Devletin yasa ile amacının, Kürtlerin silahlı isyanına son vermekle sınırlı olmadığı, faşist yapısını hiçbir şekilde değiştirmeden, inkarcı, asimilasyoncu siyasetini sürdürmek, işçi ve emekçilerin mücadelesini yükseltmeye vesile olacak en ufak bir demokratikleşme imkanı tanımamak olduğu nettir. Kimse AKP ve MHP gibi faşist partilerden demokrasi beklentisi içinde değildir. Yasa’nın çerçevesi de bu bakımdan oldukça sınırlıdır; bu sınır, devletin Kürt özgürlük hareketine karşı savaşının en acil ve en ağır bedelini ödeyenlerin durumlarını düzeltmekle sınırlıdır. Kimisi 30 yıldır tutsak olan binlerce mahpusun, on binlerce Kürt’ün boynunda “Demokles’in kılıcı” gibi sallanan davaların, çoğu Avrupa ülkelerindeki sürgünlerin ve elbette dağlardaki gerillaların ülkelerine dönmeleri, yaşama katılmalarını esas alan bir anlaşmadır, yasa. Dünyadaki barış deneylerinden bildiğimiz gibi, egemenler yasanın bu gereklerini de yerine getirmemek için kırk bin bahane uyduracaklardır. Bunun için, yasanın bu şekliyle derhal uygulanması için de örgütlü ve güçlü bir mücadele gerekmektedir.
Çerçeve Yasa’nın çerçevesi dışında kalan konular ise mücadele konusu olmaya devam edecektir. Bu mücadelede devam ediyor zaten. Bu noktada, daha önceleri her seçimde, iktidar ile PKK arasındaki her görüşmede tekrar edilen “Kürtler anlaştı”, “Kürtler sattı” gibi hangi odaklarca tedavüle sokulduğu belli olan teranelere sarılıp, demokratik Kürt hareketini dışlayan her türlü girişimin dolaylı olarak AKP-MHP iktidarının devamını sağlama girişimi olduğunun altını kalınca çizmek gerekir. Bu yaklaşımın ikiz kardeşi de Kürt özgürlük hareketi içinde mayalanmaya çalışılan sol-sosyalizm, kadın ve lbgt+ hareketine düşman dinci-gerici ve milliyetçi zehirdir. Bu şovenist, gerici yaklaşımlar eskidir, köklüdür, daha uzun bir zaman halklarımızın ve solun yüreğini zehirlemeye devam edecektir. Buna karşı aşılı olmak komünistlerin, sosyalistler ve gerçek yurtseverlerin birinci görevidir.
Demokrasi ona gerçekten ihtiyacı olanların mücadelesi ile hayat bulabilir. Bugün demokrasiye ihtiyacı olanların başında yine Kürt halkı gelmektedir; Kürt sorunu boylu boyunca varlığını korumaktadır. Her türlü örgütlenme hakkı gasp edilerek yoksulluk içinde ağır sömürüye maruz kalan işçiler ve emekçilerin demokrasiye ihtiyacı vardır. Kadınların, gençlerin, köylülerin demokrasiye ihtiyacı vardır. Parlamenter sistemden, laiklikten yana olan burjuva muhalefetin de demokrasiye ihtiyacı vardır. Demokrasiye ekmek ve su gibi ihtiyacı olanların temsilcileri kendi aralarında demokratik bir ittifak kuramazlarsa AKP-MHP iktidarının “demir ökçesi” altında ezilemeye devam edecektir. Çerçeve Yasa’nın uygulanması ve demokratik şekilde değiştirilmesi de çerçevenin dışında kalan konularda demokratikleşme yönünde bir halk hareketinin geliştirilmesi de bu ittifakın ruhuna, yasasın uygun davranmaktan geçmektedir.
