Bugünlerde dijital medyada yayınlanan isyan resimleri egemen sınıfları çılgına döndürüyor. Arjantin, Arnavutluk, Belçika, Brezilya, Fransa, İspanya ve İtalya sokakları protesto eylemleriyle şenlenirken, burjuva medyası ağzından salyalar akıtarak eylemcileri karalamaya, lağım kokulu nefesiyle çoğunluk toplumlarının zihnini zehirlemeye çalışıyor. Özellikle Almanya’daki egemen siyasetin ve sermayenin borazanlığı görevini üstlenen burjuva medyasının kin dolu söylemi artık öylesine raddeye geldi ki, bunların nefes kokusunun yanında tarladaki gübre kokusu gül kokusuna benzer oldu.
Burjuva demokrasisini keyfiyetin hakim olduğu parlamenter diktatörlüğe dönüştüren, burjuva demokratik hak ve hürriyetleri engelleyici dizgin olarak algılayan ve devletin şiddet aparatını “yüzde 300 ve daha fazla kâr için cesetler üzerinden ilerleyen kapitalistin” koruması haline getiren egemen siyaset, demagoji ve propaganda memurlarını kudurmuş köpekler misali en ufak itirazda bulunmaya cüret edenlerin üzerine salmaya kararlı gözüküyor. Hak, hukuk, adalet, demokrasi ve fikir özgürlüğü zararlı unsurlar olarak lanse ediliyor, hem de kendi anayasa metinlerini çiğneyerek ve “demokrasimizi, refahımızı, özgürlüğümüzü koruma” gerekçesiyle.
Ama haksız da değiller hani, çünkü onlar sadece sermayeye yarayan demokrasicilik oyunlarını, kamu mallarını gasp ederek zenginleşenlerin refahını ve emeği sömürme özgürlüğünü korumaya çalışıyorlar. Bir avuç azınlığın halkların ve çalışan sınıfların üzerindeki tahakkümünü tanrı vergisi görerek, çarkın içine düşen kum taneciklerini temizlemeyi görevleri sayıyorlar. Çünkü korkmaya başladılar, ki korkmakta da haklılar. Zira Fransa’daki gençler sadece eğitim sistemine değil, açıkça kapitalizme ve burjuva devletine karşı ayaklanıyorlar.
Antikomünizmi benzersiz olan Alman tekelci burjuvazisinin medyadaki Amiral gemisi FAZ gazetesi bu nedenle Hitler faşizminin “Yahudi-Bolşevik Kumpası” demagojisini “İslamistlerin ve Solcuların Komplosu” olarak ısıtarak tekrarlıyor. Örneğin üç gün önceki FAZ gazetesinde yer alan bir yorumda, çoğunluk toplumunun korkak kitlelerinin faşistleşme sürecini hızlandırmak amacıyla Fransa’daki eylemler şöyle nitelendiriliyordu: “Çoğunluğu üçüncü nesil göçmenlerden oluşan vahşileşmiş bir azınlık, şiddeti şehir merkezlerine taşıyor. Siyasi açıdan bu kesime de sol sahip çıkıyor”.
Yorumda başlık olarak atılan “Fransa’da başarısız olan entegrasyon” lafıyla hem Almanya’daki ırkçı hezeyanlar destekleniyor hem de Müslüman Fransızlar hedef haline getiriliyor. Tam da Paris polisinin Cezayir’in bağımsızlığı talep eden eylemcilerden iki yüze yakınını katletmesinin 65’inci yıldönümünde! Aslına bakılırsa tüm bunlar tesadüfi değildir. Bunlar açık bir gözdağı verme çabasıdır. Kapitalizme, burjuva devletine karşı çıkanların devlet şiddetiyle yok edilmelerinin “vâcip” sayılacağı bir geleceğin habercisidir.
Verili koşullara isyan eden Fransa gençliği, aynı dünyanın diğer coğrafyalarında olduğu gibi, kriz ve militarist dönüşüm dönemlerinde otoriter burjuva devletinin tam olarak ne anlama geldiğini polis coplarının verdiği hızlandırılmış pratik derslerle öğreniyorlar. Gene de geri adım atmıyorlar ve birlikte mücadelenin ne denli güçlü olabileceğini, gene hızlandırılmış derslerle öğrenmekteler. Almanya’da yaşayan bizler ise isyan eden gençlere, işçilerin sınıf mücadelesine katılmasına gıpta ile bakarken, gözlerimiz arayışta. Polisin önüne geçerek eylemcileri koruyan siyasetçileri, gençlerin ve emeklilerin, çalışan sınıfların ve yoksulların taleplerine tercüman olabilecek, demokratik ve sosyal haklar ile ücretlere yönelik saldırılara, yukarıdan dayatılan sınıf savaşına, militarizme ve yayılmacılığa karşı Almanya’da kıpırdanmaya başlayan direniş potansiyelini siyaseten ileriye taşıyabilecek bir öncü güç arıyor gözlerimiz. Velhasıl boşuna arıyoruz galiba, çünkü hükümet ortağı olabilme ümidiyle kendi seçim vaatlerini ve doğruları söylemekten çekinmeyen milletvekillerini burjuva medyasının saldırılarına karşı korumaktan aciz Alman reformizminin bu rolü üstlenmek istemediği çok açık…
