70’li yılların ortalarında. Adana Tepebağ Ortaokulu’nda öğrenciyim. Türkiye Komünist Partisi’nin lise örgütlenmesinin olan İlerici Liseliler Derneği’nin (İLD) yayın organı “Liseli Gençlik” dergisini yakından takip ediyor, hem “Liseli Gençlik”in hem de İlerici Gençler Derneği’nin (İGD) yayın organı olan “İlerici Yurtsever Gençlik” dergilerinin Adana’nın yoğun kent merkezlerinden biri olan Küçüksaat’te militan dağıtımına eşlik ediyorum.
Liseli Gençlik’in kampanyalarından birinin sloganı “MHP ÜGD Kapatılsın, Gestapo Ajanı Faşist Türkeş Tutuklansın” idi. Bu sloganı iri harflerle sınıfın karatahtasına yazdığımı kasabın oğlu Haluk müdür yardımcısı İsmail Can’a ihbar etmiş. Beni ifademi almak üzere müdür yardımcılığı makamına çağırdılar. İsmail Hoca: “Celal bu sloganı sınıfın karatahtasına kim yazdı?” diye sorunca “Ben yazdım” dedim. Sadece gülümseyerek “Bir daha yazma” dediğini hatırlıyorum.
Boylu boyunca da hayatın içinde olduğumuz zamanlar. Erken politize olmuş kuşaktan biri olarak bana Adana Yapı Meslek Lisesi’nde İLD’nin örgütlenme görevi verildi. Adana Tekel Fabrikası’nın tam karşısında Endüstri Meslek, Motor Meslek, bu iki lisenin arkasında da Yapı Meslek Lisesi vardı. Lisedeki eğitimim boyunca yıllarca vakti er öğle Tekel’deki yoldaşların kendi istihkakları olan sigaraları toplayıp okulda sigara içen arkadaşlara dağıttığımı hatırlarım.
Hediye Sünbül yoldaşımla yolumuz bu dönemde çakıştı. Hediye Endüstri Meslek Lisesi’nde okuyan militan ruhlu bir yoldaşımızdı. Delikanlı çağımızın gözünü budaktan esirgemediği zamanların direnen ve daha adil bir dünyanın kurulabileceğine olan derin inancı ile beraber davranan kuşaktandık. Hediye hem direnen hem de güzel yoldaşlarımızdan biriydi.
Hediye’nin diğer bir özelliği de Tarsus Yeniceli olmasıydı. “Bunda ne var?” diye sorabilirsiniz. Yenice İGD’nin, İKD’nin, İLD’nin sıkı örgütlü olduğu bir yerdi. Kurulmadı ama kurulsaydı İlerici Çocuklar Derneği’nin merkezi olabilirdi.
Zaman zaman annesi Hürü Hanım ve kardeşi Cumali ile kaldığı evin konuğu olurdum. Neredeyse tamamı Alevilerden oluşan bu köye cami 12 Eylül faşist darbesinden sonra devlet zoruyla yapılmıştı. Hiç unutmam bir akşam dost meclisinde içiyorken Cumali bardağını bana doğru uzatıp “Muaviye’nin tohumunun şerefine…” diye kaldırmıştı. “Cumali Allah canını almasın. Dinsiz imansız birine söylenecek söz mü bu?” demedim.
Hediye ile ikinci bir kez yolumuz Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi’nde (DTCF) kesişti. Darbe’nin olanca ağırlığı ile üzerimizden geçtiği zamanlardı. Bu defa da darbeden sonra ilk direnen grup olan öğrencilerin öğrenci denekleri örgütlenmesinde yolumuz çakıştı.
Sözün kifayetsiz olduğu zamanlardan geçiyoruz. Yeniceliler öğretmen Hediye Sünbül’ü yitirdi, ben ise mücadele ile geçen adanmış zamanlarımızın en güzel yoldaşlarından birini yitirdim.
Hediye’den geriye adanan bir yaşam, militan bir güzellik ve direnmenin erdemi kaldı.
Onu hep hayatı şiire dönüştürmeye niyetlendiğimiz zamanlardan hatırlayacak ve son bir selam yerine 40 Kitap Yayınevi tarafından yayımlanan “Harfler ve Sözler” kitabımdan bir şiirle uğurlayacağım.
ÇOCUKLUKTAN
XIII.
Korunaklı bir gecede sığındığım küçük ev
Ve sobada çatırtısı ince bir dalın
Bana yeni şarkılar ve türküleri hatırlatıyordu.
“Öyle dağılmış ki nar, yalnızlığı” büyütmüş
Dünyayı avcumuzdaki kesiğe benzetmişti.
İçimizden kıpkırmızı tramvayın geçtiği zamanlardı
Kuşların sürüler halinde havalandığı zamanlar
Acemi işi çizimler, yarım kalmış eskizler
Ve gül kurusu yaprakların olduğu
O eski defterdeki en tanıdık üç harfin
Öyküsünü anlatıyordu biri:
İ’ilericiydi
G’gençler.
D’kıpırdayıp duruyordu yerinde
“Yolumuz İşçi Sınıfının Yoludur” diyordu biri
Pravda’nın logosundaki gençlerin
Güneşe uzanan elleri geliyordu aklıma.
Celal İnan / Politika Haber

















