İsrail gazetesi Haaretz’in 8 Eylül 2026 tarihli haberine göre Birleşik Arap Emirlikleri Devlet Başkanı Muhammed bin Zayid el Nahyan, saldırıdan yaklaşık on gün önce Netanyahu ile 45 dakikalık bir telefon görüşmesi yaptı. Haberde yer alan bu sarsıcı iddiaya göre Nahyan, Netanyahu’yu yaklaşmakta olan büyük bir tehlikeye karşı açıkça uyardı; ancak bu hayati istihbarat İsrail güvenlik birimleriyle paylaşılmadı. 7 Eylül sonrasında İsrail siyasetinde taşları yerinden oynatan bu gelişme, bizzat Başbakan Netanyahu tarafından kesin bir dille yalanlansa ve gazete aleyhine tazminat davası açılacağı duyurulsa da kamuoyundaki güven krizini geri dönülemez bir noktaya taşıdı.
Yaklaşan 27 Ekim 2026 genel seçimleri öncesinde parlamento (Knesset) listelerinin kesinleştiği bu kritik günlerde, muhalefet liderleri Netanyahu’yu kendi siyasi bekası uğruna ulusal güvenliği kör bir noktaya itmekle ve “uyarılmadım” yalanına sığınmakla suçluyor.
Eski Genelkurmay Başkanı Gadi Eisenkot liderliğindeki muhalefet bloku, seçim sonrası ilk iş olarak Netanyahu’nun neyi bilip neyi gizlediğini ortaya çıkaracak bir Devlet Soruşturma Komisyonu kurulacağını ilan etti. En son yayımlanan KAN anketleri de Likud Partisi’nin tarihi bir gerileme yaşayarak meclis çoğunluğunu kaybetme riskiyle yüz yüze olduğunu gösteriyor.
Sokaktaki yansıması ise çok daha öfkeli; başta Tel Aviv ve Hayfa olmak üzere ülke genelinde kitlesel protestolar yeniden alevlenirken halk, Netanyahu’nun yıllardır inşa ettiği “Bay Güvenlik” (Mr. Security) imajının tamamen yıkıldığını savunuyor.
Bu iddia, uluslararası arenada uzun süredir dile getirilen daha büyük bir ithamı da haklı çıkarır nitelikte. Küresel siyasetçiler, bağımsız analistler ve hatta ABD istihbarat raporları; Netanyahu’nun hakkındaki yolsuzluk, rüşvet ve görevi kötüye kullanma davalarından (Dosya 1000, 2000 ve 4000) kaçmak, hapse girmemek ve aşırı sağcı koalisyonunu ayakta tutmak için “savaşı kasıtlı olarak uzattığı ve yayılmacı politikalar güttüğü” tezini sıkça işliyordu.
Nitekim Uluslararası Ceza Mahkemesi’nin (UCM) Netanyahu hakkında çıkardığı “savaş suçu” gerekçeli tutuklama kararı, bu stratejinin küresel hukuktaki en somut karşılığı oldu. Tam bu noktada, söz konusu uluslararası kararların yaptırım gücü küresel bir tartışma konusudur. Kendi ordusu veya polisi bulunmayan UCM’nin kararları, dünya düzeninin karmaşık yapısı ve BM Güvenlik Konseyi’ndeki ABD vetoları nedeniyle Netanyahu’yu yarın sabah hapse atabilecek pratik bir yaptırım gücüne sahip değildir. Üstelik İsrail ve ABD’nin Roma Statüsü’ne taraf olmaması bu yasal zırhı pekiştirmektedir.
Ancak bu durum kararların tamamen “göstermelik” olduğu anlamına gelmez. UCM kararı, Netanyahu’yu 120’den fazla üye ülkeye seyahat edemez hale getirerek diplomatik bir açık hava hapishanesine mahkûm etmiş ve liderlik meşruiyetini küresel kamuoyu önünde tamamen yok etmiştir. Fiziki bir kelepçe vurulmasa da vurulan bu “siyasi ve diplomatik kelepçe”, Batılı müttefiklerin İsrail’e silah satmasını zorlaştırmakta ve uluslararası ambargoların önünü açmaktadır.
Sonuç olarak Haaretz’in bu haberi; Netanyahu’nun savaşı sadece ideolojik bir yayılma alanı olarak değil, aynı zamanda kendisini hem iç yargıdan hem de uluslararası adalet kıskacından koruyan kişisel bir zırh olarak kullandığı yönündeki tespitleri perçinliyor. İsrail müttefiklerinin artan diplomatik tecrit politikalarıyla dünyadan izole olurken içerideki bu son istihbarat skandalı, Netanyahu’nun kendi bekası için ördüğü koruma duvarlarında geri dönülmez çatlaklar yaratmış görünüyor.
