Siyasetçi-yazar Doğan Akhanlı Berlin’de yaşama veda etti. Akhanlı’nın ölüm haberini paylaşan Avrupa Sürgünler Meclisi Yönetim Kurulu’nun açıklaması şöyle:
“Değerli dostumuz yazar Doğan Akhanlı`yı kaybetmiş olmamızın derin üzüntüsüyle başta ailesi, dostları ve devrimci demokrat çevrelere başsağlığı diliyoruz. 1957 Şavsat/ Artvin doğumlu olan Doğan Akhanlı, 12 Eylül 1980’de faşist cuntaya karşı yaptığı çalışmalar sebebiyle Türkiye’de tutuklanmış, 3 yıl Metris Hapishanesi’nde tutuklu kaldıktan sonran ülkesini terketmek zorunda kalmış sürgündü. Doğan Akhanlı 1991’de Almanya`ya siyasi iltica talebiyle gelmiş olup 1992’den bu yana Almanya`nın Köln kentinde yaşamaktaydı. Yaşadığı Köln`de başta TÜDAY olmak üzere bir çok demokratik örgüte katkı veren bir yazardı Doğan Akhanlı. Yazar Doğan Akhanlı Türkiye`de aktif devrimci faaliyetler sürdürdüğü dönemde hakkında açılan ve gıyabında süren davadan beraat etmiş olmasına rağmen, Türk devletinin İnterpol araması nedeniyle tatil için gittiği İspanya´da gözaltına alınmış ve beraat sonrası gittiği İstanbul`da da gözaltına alınarak baskılara maruz kalmıştı. Yazar Doğan Akhanlı, sürgün yaşamında susan bir yürek ve yazın emekçisi olarak anılacaktır!”
Akhanlı’nın ölümünün ardından 12 Eylül 1980 faşist askersel devirmesi öncesi ve sonrasında birlikte aynı saflarda mücadele ettiği yazar Atilla Keskin, Doğan Akhanlı için şu paylaşımı yaptı:
”GÜLE GÜLE DOĞAN
Zordur bazı konularda yazmak, çok zordur. Ölüm de böylesi bir konudur. Sabahın köründe aldım haberi.
Kırk yıl oldu, belki de kırk iki yıl. Yanlış anımsamıyorsam İzmir’deki gizli Kongreye bir aksilik olmuş katılamamıştı. Karadeniz sorumlusuydu.
Yıllar sonra Köln’de kesişti yine yolumuz. İki çocuğu ve eşi Ayşe’yle uzun bir kaçaklık döneminden sonra Köln’e gelebilmişti. Ehrenfeld’in arkalarında bir işgal evinde kalıyorlardı. Sapsarı saçlarıyla kazağıma yanağını koyup, ne güzel yumuşacık kazağın varmış amca“ deyişini unutamam kızının. Oğlu protesto için uzun süre Türkçe konuşmuyordu.
Yıllar, yılları kovaladı. Kimi zaman coğrafi olarak uzak düştük ama hep yakındık. O hep yazdı, romanlar, tiyatrolar, öyküler… Yazdıkça ustalaştı, ustalaştıkça daha güzel kitaplar yazdı.
Babasının ağır hasta olduğunu duyunca riskli olmasına rağmen Türkiye’ye gitmeye, son kez babasını görmeye karar vermişti. Gitti de. Ve tutuklandı. Saçma sapan bir dava açıldı. Bir döviz bürosunu soymak ve sahibini öldürmekle suçlanıyordu.
Birkaç aylık tutukluluktan sonra mahkemesi oldu. Bir Alman arkadaş, (yorgunum şimdi ismi aklıma gelmiyor) TÜDAY yöneticisi İlkay, ben ve Ermeni Avukat arkadaşımız İlias bir kampanya başlattık. Kısa zamanda çığ gibi büyüdü kampanya.
Sanırım kırk kişi Türkiye’ye mahkemesine gittik. Türkiye’den de birçok avukat ve onlarca dostu, arkadaşı, yoldaşı gelmişti. Mahkeme salonu tıka basa doluydu, bir o kadar insan da dışarda beklemiyordu. Konuşmadı Doğan. Bizlere bakıp gülümsüyordu hep.
Öldürülen döviz bürosunun çocukları da mahkemedelerdi ve olay sırasında onlarda dükkânda imiş. Doğan’a bakıp ,“Kesinlikle bu değil, öldüren iri yarı birisiydi,“ dediler. Buna rağmen savcı ,“Bu adam komünist, bu öldürmüştür,“ diye iddia ediyordu. Bu kadar kalabalığı ve avukatı gören hakimler şaşkındı. Sonunda beraat edip, Almanya’ya geldi.
Bir sohbetimizde “Sizler beni timsahın ağzından çekip kurtardınız, sizler olmasaydınız hâlâ içerdeydim,“ demişti Ama savcı, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasıyla yargılanması için bir üst mahkemeye başvurdu. Ve Doğan kırmızı bültenle aranmaya başlamış. Belki kendisinin de İspanya’da tutuklanıncaya kadar bundan haberi yoktu.
Traji-komediye bakın: İsmi Celal Kara olan savcı da şimdi FETÖ’cü diye kırmızı bültenle aranıyor. Muhtemelen Almanya’da o da. Doğancık, bir sohbetimizde ”Sokakta onu görsem ne yapar acaba?” demişti.
Aldığı ödülleri, yazdığı kitapları hepiniz biliyorsunuz. Artık o Almanya’nın tanınmış bir yazarıydı. Ama hiç meşhur olmanın dayanılmaz hafifliğinde kaybolmadı. Hep mütevazi, hep alçakgönüllü, yardımsever, olarak yaşadı. Türkiye’de verdiği kavgayı, örneğin idamla yargılanan bir yoldaşını hastaneden kaçırışını da hiç anlatmadı. Örgütüne kırgındı. Ama bu kırgınlığını çok yakın dostları hariç bir kiz bile dillendirmedi.
Niye gittin be Doğan, en verimli çağındaydın. Daha yazacak ve yapacak çok işin vardı.
Güle güle canım kardeşim, güle güle…”
HABER MERKEZİ
