17 Kasım 2026’da İzmir merkezli soruşturmada altı avukat gözaltına alındı; dördü 19 Kasım’da tutuklandı. Barolar, mesleki faaliyetlerin suç isnadına dönüştürülmesine ve savunmanın kısıtlanmasına itiraz etti. Avukatın haklarını savunmak, dokunulmazlık istemek değil; yurttaşın yargı önünde savunmasız bırakılmasına karşı çıkmaktır.
Müvekkille görüşmek, dilekçe yazmak, cezaevine gitmek ya da hukuki yardım sağlamak, ayrı ve somut suç delili bulunmadıkça örgütsel ilişki kanıtı sayılamaz. Avukatlık Kanunu’nun 58 ve 59. maddeleri, savunmanın bağımsızlığını korur. Görev suçu ile kişisel suç ayrımına uymak, mesleki gizliliği gözetmek ve tutuklamayı somut gerekçeye bağlamak devletin yükümlülüğüdür.
Güvencelerin kâğıt üzerinde kalmasının sonucunu gösteren kesinleşmiş bir karar var. Antalya’daki 2012 soruşturmasını yürüten savcı Osman Şanal, avukatlık göreviyle ilgili fiillerde Bakanlık izni almadan işlem yaptığı ve daha önce soruşturulmuş fiilleri başka suç adlarıyla yeniden davaya taşıdığı için Yargıtay 5. Ceza Dairesince 16 Nisan 2024’te görevi kötüye kullanma suçundan iki yıl hapse mahkûm edildi. Ceza Genel Kurulu 26 Şubat 2025’te hükmü onadı. Yapılanlar olağan bir hukuki hata sayılmadı.
Adalet Bakanlığının 2006 tarihli 13 sayılı Genelgesi özel soruşturma usulünü açıklıyordu. 18 Temmuz 2012’de cezaevinde Adalet Bakanı Sadullah Ergin’e ihlalleri anlattım. 1 Ağustos’ta Başsavcılığa, 11 Ekim’de Bakanlığa hitaben hazırlanan dilekçelerde itirazlarımız yinelendi.
2012’de Başbakan ve AKP Genel Başkanı Recep Tayyip Erdoğan’dı. AKP ile Gülen hareketinin o yıllardaki siyasi ve bürokratik ittifakı, sonradan aralarında çıkan çatışmayla tarihten silinmedi. Her savcılık işleminin doğrudan siyasi talimatla yapıldığını söylemek ise ayrıca kanıt gerektirir. Siyasal sorumluluk, belgeler ve kurumsal denetim üzerinden tartışılmalıdır.
Devletin kodlarını, suç isnadının nasıl kamuoyu hükmüne dönüştüğüne bakarak da çözebiliriz. Savcılık iddiası manşete taşınırken savunmanın cevabı duyurulmuyorsa şüphe toplumsal mahkûmiyete dönüşür. Resmî açıklama kesinleşmiş hüküm değildir. Basının görevi onu tekrarlamak değil, doğrulamaktır. Beraat ve düşme kararları da suçlama kadar görünür olmalıdır.
Beraat ve düşme kararları ile hukuka aykırı işlemleri yapan savcının mahkûmiyeti, yaşamdan alınan yılları geri getirmez. Mesleği, geliri, ailesi ve itibarı zarar gören insanların kaybını hüküm fıkrasıyla ölçemeyiz. İhraç edilen kamu çalışanının, gazetecinin, işçinin ve avukatın hakları aynı hukuk güvencesiyle korunmalıdır.
Anayasa, Türkiye Cumhuriyeti’ni demokratik, laik ve sosyal hukuk devleti olarak tanımlar. İktidarın yetkisi sınırsız değildir; yargı bağımsız, kamu gücü denetlenebilir olmalıdır. Seçim kazanmak, devleti kazananın mülküne dönüştürmez. Kadrolar değişirken baskı, inkâr ve hesap vermeme yöntemleri sürüyorsa demokratikleşmeden söz edilemez.
Milletin kaybolan koyunundan sorumlu olmak üzere iktidar olanlar, ortada kaybolacak koyun da bırakmadılar. Bu söz ağırdır; çünkü korunması gereken yalnız kamu malı değil, insanların ömrü, emeği, güveni ve geleceğidir. Hesap, bağımsız denetim ve etkili hukuk yollarıyla sorulmalı; siyasi öfke delilin yerini almamalıdır.
Muhalefetin de kendine bakması gerekiyor. Dükkâncı siyaset, birbirini tüketen grup rekabeti ve eleştiriyi linçe dönüştüren alışkanlıklar ortak mücadeleyi zayıflatıyor. Demokratik devlet, demokratik toplum ve demokratik birey birlikte gelişir. İşyerinde, mahallede, meslek örgütünde açık meclisler ve denetlenebilir ortak karar süreçleri olmadan hak güvenceleri kalıcılaşmaz.
İleride bu yıllar romanlara, öykülere ve filmlere konu olacak. Karar verenler kadar bilenler, susanlar ve itiraz edenler de anlatılacak. Arları ve insanlıkları varsa yüzleşir, dönüşürler. Yoksa tarihten su gibi akıp giderler. Geriye bırakılacak gerçek miras, başkalarının ömrünü aynı hukuksuzluktan koruyacak demokrati düzendir.














