Kürt sorununun demokratik ve barışçıl çözümü için 2 Kasım’da Ankara’ya giden Barış Anneleri Meclisi üyeleri, taleplerini bir kez daha dile getirdi. Yıllardır savaş, zorunlu göç, yakınlarının kaybı ve devlet baskısıyla karşı karşıya kalan anneler, barışın sağlanması için yalnızca açıklamaların değil, somut adımların atılması gerektiğini vurguladı.
‘KİMSE BİZİM YAŞADIKLARIMIZI YAŞAMASIN’
İstanbul Barış Anneleri Meclisi üyesi Emine Erbek, 1996 yılından bu yana barış mücadelesinin içerisinde olduğunu belirtti. 11 akrabasını kaybettiğini, yakınlarını bulmak için yıllarca mücadele ettiğini anlatan Erbek, kayıplarını Şırnak’ın Güçlükonak ilçesinde bulabildiğini söyledi.
Yaşadığı acıların başka ailelerin başına gelmesini istemediğini belirten Erbek, “Babasız, kardeşsiz, ailesiz kaldım. Ben zorluk çektim, kimsenin çekmesini istemiyorum. Yaşadığım sürece mücadele edeceğim” dedi.
Barış sürecinde devletin sorumluluk üstlenmesini isteyen Erbek, Abdullah Öcalan’ın attığı adımlara karşılık verilmediğini belirterek, “Biz Barış Anneleri olarak Ankara’ya onurlu bir barış için gittik. Kirli bir barış değil, onurlu bir barış istiyoruz. Barış olsun veya olmasın çalışmalarımıza ve mücadelemize devam edeceğiz” ifadelerini kullandı.
‘ASKER ANNELERİ DE BİZİMLE OLSUN’
İstanbul Barış Anneleri Meclisi üyesi Ayten Toprak ise cezaevlerindeki hak ihlallerine ve Abdullah Öcalan’ın koşullarına dikkat çekti. Cezaevlerinden ölüm haberleri gelmesini istemediklerini belirten Toprak, tutsakların serbest bırakılmasını ve Öcalan’ın özgürlüğünün sağlanmasını talep etti.
Oğlunun geçmişte işkence gördüğünü anlatan Toprak, Kürt halkının anadilinde yaşama hakkının tanınması gerektiğini vurguladı.
Cumhurbaşkanı Erdoğan’a seslenen Toprak, “Tayyip Erdoğan’dan süreci uzatmamasını istiyoruz. Ankara’ya savaş için değil, barış için gittik” dedi.
Barış mücadelesinin yalnızca Kürt annelerinin sorumluluğunda olmadığını belirten Toprak, asker annelerine de dayanışma çağrısı yaptı:
“Asker anneleri de gelsin. Bu onların da hakkı. Biz tek taraflı değiliz. Onların da çocukları ölüyor, bizim de. Hepimiz zulüm içerisindeyiz. Barış istiyoruz.”
‘HERKES DİLİYLE, KİMLİĞİYLE YAŞASIN’
İstanbul Barış Anneleri Meclisi üyesi Güliş Yılmaz, 1994 yılında Bitlis’in Hizan ilçesindeki köylerinden zorla göç ettirildiklerini, İstanbul’a geldiklerinde barınma ve geçim sorunları yaşadıklarını anlattı.
Kürtçe konuşanların karşılaştığı ayrımcılığa değinen Yılmaz, Türkçe bilmeyen bir kadının hastanede doktor tarafından geri çevrilmesine tanıklık ettiğini aktardı. Yılmaz, anadil hakkının yalnızca kültürel değil, gündelik yaşamın her alanını ilgilendiren temel bir hak olduğunu vurguladı.
Barış eylemlerinde polis müdahaleleriyle karşılaştıklarını ancak mücadeleden vazgeçmediklerini belirten Yılmaz, yıllardır süren çatışmalarda hem Kürtlerin hem de Türklerin ağır bedeller ödediğini ifade etti.
Cezaevlerindeki infaz uygulamalarını ve uzun yıllar tutuklu kalanlara yönelik pişmanlık dayatmalarını eleştiren Yılmaz, devletin barış sürecinde sorumluluk alması gerektiğini söyledi.
Yılmaz, “Türkiye hepimize yeter. Herkes diliyle, kimliğiyle ve varlığıyla yaşamını sürdürsün” çağrısında bulundu.
Kaynak: Mezopotamya Ajansı (MA) – Helin Özgün
HABER MERKEZİ
