Şırnak’ın Silopi ilçesinde uzun yıllar Kürt özgürlük mücadelesinde aktif yer alan ve en son Halkların Demokratik Partisi’nde (HDP) yönetici olan Abdullah Oruç, 12 Mart 2020 tarihinde geçirdiği kalp krizi sonucu yaşamını yitirdi. 58 yaşında yaşama gözlerini kapatan Oruç’un tek isteği ise adalet ve barışın sağlanmasıydı.
O günden sonra da 55 yaşındaki Emine Oruç, eşinin gecesini gündüzüne kattığı mücadeleyi yarıda bırakmayarak, bayrağı devraldı. Şimdilerde Barış Anneleri Meclisi’nde mücadele yürüten Oruç, yol arkadaşını ve mücadelesini anlattı.
MÜCADELEYLE GEÇEN BİR YAŞAM
HDP’de ilçe yöneticiliği yapan eşinin herkes tarafından sevilip sayıldığını belirten Oruç, onun mücadeleye olan bağlılığını şöyle anlattı: “Sakin, sabırlı, insanlara değer veren biriydi. Her zaman güler yüzlü ve moralliydi. Tam bir yol arkadaşıydı. Komşularıyla, çocuklarıyla arkadaştı. Gece gündüz parti çalışmalarında yer alıyordu. Halkına hizmet etmeye her zaman hazırdı. Çalışmalardan eve geldiğinde ‘Bu halka borçluyum. Ben yokmuşum gibi yaşayın’ derdi. Çalışmalara katıldığı ilk günkü gibi hep heyecanlıydı ve partiye çok bağlıydı. Mücadele ettikçe özgürleştiğini söylüyordu. Yaşamını yitirdiği güne kadar mücadeleden ve davasından vazgeçmedi. Partiyi tanıdığı günden yaşamını yitirdiği güne kadar bu mücadelesini sürdürdü. O bu mücadelenin fedaisiydi.”
EŞİ ÖLÜNCE BAYRAĞI DEVRALDI
Eşinin bıraktığı mücadeleyi ömrünün sonuna kadar sürdüreceğini belirten Oruç, “Adalet ve kalıcı bir barış istiyoruz. Kan dökülsün istemiyoruz. Çocuklarımız, annelerimiz ve gençlerimiz tutuklanıp, cezaevine konulmasın diye mücadele ediyoruz. Eşimin yaşamını yitirdiği gün bayrağını devralacağıma söz verdim. Yaşadığım sürece omuzlarıma düşeni yapacağım. O’nun içinde ki yarayı hiçbir zaman unutmayacağım. O, bir dava arkadaşıydı. Cenazesi camiye götürülürken yüksek bir sesle kendime söz verdim; ‘Var olduğum sürece mücadelen yarım kalmayacak’ diye” ifadelerini kullandı.
Oruç, devamında ise şunları söyledi: “Bedenimde tek bir damla kan kalana dek bu davayı sürdüreceğim. Onun mücadele bayrağını devraldım. Şimdi Barış Anneleri çalışmalarında yer alıyorum. Ayaklarım yere değene kadar bu davayı yürüteceğim. Barış, insanlık ve kardeşlik mücadelesi veriyoruz. Annelere ve gençlere sesleniyorum; gelin çalışmalara katılın. Bu davada yer almak onurdur. Partinin kapısı herkese açık. Herkes bu mücadelede yer almalıdır. Herkesin bu davayı sahiplenmesi gerekir.”
MA
