Hatay’ın Arsuz ilçesinde, 5 ila 6 yaşındaki iki torununa “cinsel istismar” suçundan yargılanan C.Ö.’nün İskenderun 2’nci Ağır Ceza Mahkemesi’nde 25 Ekim’de görülen karar duruşmasında mahkeme, Adana Bölge Adliye Mahkemesi’nin çocuğa dair verdiği “bozma” kararına uyarak, sanığın beraatine karar verdi. İskenderun 2’nci Ağır Ceza Mahkemesi, verdiği beraat kararının gerekçesini açıkladı.
5 ile 6 yaşlarındaki iki torununa “cinsel istismar” da bulunma suçundan İskenderun 2’nci Ağır Ceza Mahkemesi’nce yargılanmasına devam edilen C.Ö., 17 Ocak 2020’de görülen karar duruşmasında “çocuğun yakını tarafından nitelikli cinsel istismarı” suçundan her iki çocuk için ayrı ayrı toplam 23 yıl hapis cezası verilerek tutuklanmıştı. İskenderun 2’nci Ağır Ceza Mahkemesi’nce verilen karara karşı C.Ö.’nün avukatı tarafından Adana Bölge Adliyesi Mahkemesi 12’nci Ceza Dairesi’ne yapılan istinaf başvurusu reddedilerek, ceza onaylandı. Sanığın avukatı, Yargıtay’a başvurdu. Dosyayı karar bağlayan Yargıtay, sanık ile çocukların annesi arasında husumet olduğunu iddia ederek, sanığa iftira atıldığına hükmedip, verilen cezayı kız çocuğu yönünden bozup, sanığın yeniden yargılanmasını istedi. Sanığın tahliyesine karar veren Yargıtay, davanın yeniden görülmesi için dosyayı İskenderun 2’nci Ağır Ceza Mahkemesi’ne gönderdi.
SOMUT DELİL YOK!
Mahkeme beraat kararının gerekçesinde, Yargıtay ve Adana Bölge Adliyesi Mahkemesi 12’nci Ceza Dairesi’nce verilen “bozma” kararına uyularak bu kararının verildiği belirtilerek, dosyadaki tüm bilgi ile belgelerle çocukların beyanlarının birbiriyle örtüşmediğini, soyut beyan dışında suçun işlendiğine ilişkin somut bir delile ulaşılamadığını aktardı. Mahkeme, kararında şu bayanlara yer verdi: “Tüm bu açıklamalar ışığında, her ne kadar sanık hakkında öz torunları olan mağdurlar C.A.Ö. ve S.Ö.’e yönelik ‘cinsel istismar’ suçunu işlediğinden bahisle, cezalandırılması talebiyle mahkememize kamu davası açılmış ise de mağdurların birbiriyle örtüşmeyen ve ayrıntı içermeyen beyanları, alınan adli rapora göre mağdurların yönlendirmeye açık olduklarının tespit edilmiş olması, katılanlar ile sanıklar arasında önceye dayalı husumetin bulunması ve olayın intikal şekli bir bütün olarak değerlendirildiğinde, sanığın üzerine atılı müsnet suçları işlediğine dair, mahkumiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin inandırıcı ve somut deliller elde edilmediği anlaşıldığından, müsnet suçlardan sanığın ayrı ayrı beraatine karar vermek gerektiği kanaatine varılmış”
MA
